Annem diyor ki;
"Şaka gibi ama Paris'te yaşamaya başlayalı tam 9 ay oldu!!! Buradaki ilk ayımda hiç bitmeyecekmiş gibi görünen günler, artık son sürat gelip geçiyor; akşam nasıl olmuş anlamıyorum bile. Uzun, bol seyahatli, kısa aralıklarla da olsa babamızı özleyeceğimiz bir tatil bizleri bekliyor. Ama önce burada geçirdiğimiz ilk 9 ayı anmak istedim:
- çok içten arkadaşlarımız oldu; hiç sıkılmadık
- Tom Tom aracılığı ile kaybolmadan istediğimiz yere gittik geldik
- Sevgilimin sürprizi ile araba sahibi oldum, eski gezenti günlerime geri döndüm
- arabalarımıza kendimiz benzin almayı öğrendik
- ilk başlarda zor gelen çöp ayrıştırma olayı artık yaşam biçimimiz haline geldi
- hergün litrelerce su almaktan vazgeçip herkes gibi musluktan su içmeye başladık; gayet de iyiyiz
- oğlumuzu kreşe verdik
- artık karşımızdakini gayet rahat anlayabilecek ve ona basit şekilde cevap verebilecek düzeyde fransızcamız var
- kuyruk beklemeye alıştık
- boulangerie'den aldığımız her ekmeğin hastası olduk
- en yakın Türk marketi nerededir; hangi marka sucuk alınır biliyoruz
- ucuzluk zamanlarını öğrendik
- ucuz yerleri öğrendik
- "iyi" yemek yenebilecek en az 4-5 yer keşfettik
- paris'e trenle inmenin keyfini keşfettik.
- Champs-Elysee ve St. Germain'deki tüm Vinci'leri keşfettik.
- Kornasız bir trafiğe alıştık
- Park yeri problemi olmamasına alıştık
- 1 puseti eskittik; ikincisine geçtik
- Şarabın ucuz olmasına bayıldık, her gece şarap içmeye alıştık
- En az 5-6 fransız peynirine alıştım (kendi adıma; sevgilim zaten seviyordu)"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder