Yok

Bu işe; yani annelik olayına başlarken kesinlikle aklımdaki bu değildi. 7*24 çoçuklar ile ilgilenmek aklımın köşesinden bile geçmemişti; kendimi hep çalışan bir anne olmaya şartlamıştım; ama ne yazık ki yaptığım seçimler beni bugünlere getirdi. Sonuçta, kocası çok çalıştığı için kendisine daha çok sorumluluk düşen, bu yükü çoğu zaman kaldıramayan; aynı zamanda kocasının kariyerini kıskanan, o sürekli dışarılarda gezerken, kendisi eve mahkum olan, en büyük eğlencesi fırsat buldukça starbucks'da sakince bir kahve içmek ya da İstinye Park'a gitmek olan bir insan oldum. Çoçuklara karşı sabrım hızla azalırken bemim tükendiğim noktada işi ele alabilecek sabırlı ve dinlenmiş bir ebeveyne daha ihtiyacım varken ne yazık ki çoğu zaman yalnız kalıyorum. bugün büyük oğlum bana kitap fırlattı ve seni hiç sevmiyorum dedi. Midemde yumruk, gözümde yaş, boğazımda hıçkırıklar var. Neden böyle oldu? Kocamın ailesi kendi çoçukları ile haklı olarak gurur duyarken benim ailem, benim şuanki durumumu bir türlü içine sindiremiyor, bize birşey belli etmemeye çalışsalarda özellikle babamın gözlerindeki hayal kırıklığı kalbimi delip geçiyor.Haklılar, benimde kendi çoçuklarım için hayallerim var; eğer gerçekleşmezler ise ben de üzülürüm herhalde. Tabii ki de herşeyin başı sağlık ve bunun için hep dua ediyorum ama nankörüm de aynı zamanda, yapabileceğim bir şey yok.Keşke senelerce okuyacağma, Dokuz Eylül üniversitesi üzerine daha fancy bir etiket olsun diye ODTÜ'de master için tırmalayacağıma şu günlerde beni biraz da olsun oyalayabilecek birşeyler öğrenseymişim, ne bileyim örgü örmek, dikmeki kesmek yapıştırmak ya da her ne halt beni işe yarar hissettirecekse onu işte.

Çok doluyum çok, 2 çoçuğun neredeyse tüm sorumluluğunu ( gün içerisinde ne yiyecekleri gibi basit kararlardan, terbiye verirken sabır gösteremediğim için üzerimden bir türlü atamadığım, artık 2. derim haline gelmiş vicdan azabına kadar)üzerimde taşımaya çalışmaktan, sürekli sabırlı, anlayışlı, güleryüzlü bir anne olmaya çalışmaktan çok yoruldum, zaten artık beceremiyorum da, herşey elime yüzüme bulaştı.