Yeniden mi acaba?

Çooook uzun zaman oldu, neden yazmadım bilemiyorum. Elim gitmedi işte ... Bu arada kuzucuklar büyüdü, hem de sabahları servise tek başına binecek kadar. Küçük kuzucuğu da fransız ekolune teslim ettik. Yatılı bakıcıyı hayatımızdan çıkarttık. En büyük hayallerimden biri olan Amerika'ya gitmek gerçekleşti. İşe girdim yaklaşık 13 aydır çalışıyorum ama yakında yine eve döneceğim. Her dönüş bir öncekinden ağır oluyor. Her seferinde evde olmaktan mutlu olacakmışım gibi gelse de vakit yaklaştıkça nefesim daralıyor; üstelik bu sefer fiziksel olarak da nefesim daralıyor. Nurtopu gibi bir anksiyete bozukluğum var artık. Ama işin kötüsü ben hala fizyolojik bir sorunum olmadığına ikna olabilmiş değilim. Spora devam ettim, ediyorum. Eskisi kadar agresif değil belki ama eve koşu bandı aldık; yatılı bakıcı olmayınca spor yapabilmemiz için şart olmuştu. Henüz elbise askısı formatını almadı; umarım almaz da. En yakın arkadaşlarım; kendimi yanlarında iyi hissettiğim; aynı kafada olduklarım dünyanın bir ucuna dağıldılar hem de 3'ü birden. Hayatımdan beni mutsuz eden, vicdanımı sürekli sorgulatan, kendimi kötü bir anne olarak hissetmeme sebep olan kimseleri çıkartmaya çalıştım; başarılı olduklarım da oldu, olamadıklarım da ; ama pes etmek yok. Alışveriş merkezlerine çok çok çok daha az gitmeye başladım; hele çoçuklarla hiç gitmemeye ; bu nasıl iyi geldi anlatamam. Umarım bu dönüşüm kalıcı olur. Burayı özledim; sanırım buranın bana hatırlattıklarını özlüyorum yani uzaklarda olmayı